Sollicitanten (Zelfstandig werkende teamplayers die het overzicht bewaren met oog voor detail)

Oké, ik ga er geen doekjes om winden:
80% van de sollicitatiebrieven is dodelijk saai,
10% is saai,
9% is zó slecht dat het grappig is,
1% is goed.

Kortom: 10% van de sollicitatiebrieven is leuk. En jij wilt bij die goede 1% horen.

Ik ga nog wel een mooie blog schrijven over de verschrikkelijk slechte brieven. Met heel veel lol ga ik nog eens stukjes knippen uit die idioot slechte sollicitatiebrieven die ik heb ontvangen.
Maar nu wil ik vooral iets zeggen over de dodelijk saaie sollicitatiebrief. Echt… kappen nou! Stuur ze gewoon niet meer. Ik zal je laten zien wat ik denk als ik het lees.

Geachte heer/mevrouw,            

Ik ben een teamplayer, maar kan ook goed zelfstandig werken, ik houd van mensen, ik heb oog voor detail én overzie het geheel.

Ik hoop dan ook dat u me uitnodigt voor een gesprek.

 

JOH, JIJ OOK AL!! Alle vorige 99 sollicitanten namelijk ook!!

80% van de brieven kun  je zo samenvatten. Maar dit zijn de absolute basisvoorwaarden! Ik ga ervan uit dat je het omgaan met mensen leuk vindt, want anders ga je toch niet solliciteren voor een functie in de bediening? En of jij het overzicht kan bewaren, dat heb ik op vrijdagavond na drie minuten door, dus wat je daar zelf ook over zegt, het maakt niet uit. Een teamplayer die zelfstandig kan werken? Juk! Het enige wat je daarmee zegt is dat je je niet uitspreekt over wie je bent, dat je gladjes wil zeggen wat ik wil horen en dat je waarschijnlijk geen van beide bent. (Geloof me, ik ben zelf zo iemand die extreem zelfstandig is en toch echt een team nodig heeft, dus ik weet dat het waar kan zijn, maar zelfs ik vind dit in een sollicitatiebrief gewoon flauwekul. Bladvulling.) En zo iemand heb ik in ieder geval niet nodig.

Weet je wat ik wil zien? Wat je daarnaast te bieden hebt. Ben jij gericht op bijverkoop? Op upselling? Wat betekent gastgericht voor jou? Laat je wat je doet afhangen van wat de gast van je vraagt en val je hem verder niet lastig? Of ga je ervan uit dat jouw ongevraagde adviezen hem nóg gelukkiger kunnen maken? Geloof jij in staan voor je concept? Of beweeg je juist graag mee met de gast? Hoe ga je om met ontevreden gasten? Zijn zij iets wat je snel en zakelijk wil afhandelen zodat de andere gasten en je collega’s er geen last van hebben? Of zie je het juist als een kans om mensen voor eeuwig aan ons te binden? Ben jij degene die de gast altijd voor laat gaan of ben jij degene die ervoor zorgt dat de bar netjes blijft zodat alles blijft stromen? Waarom solliciteer je juist bij mij? Wat vind je dan leuk aan ons bedrijf? Waarom pas jij daar goed in? Wat ben je voor collega? (Maar zeg dan alsjeblieft niet sociaal!!) Enzovoort. Laat me weten dat je nadenkt over je (ons) vak en dat je weet waar je daarin staat.

 

Kortom: wat voeg je toe? Wat heb ik er aan om jou aan te nemen? Ik moet je namelijk gaan inwerken. Dat kost mij tijd en dat kost mij dus geld en energie. Je zult wat fouten maken in het begin, hoort erbij, maar die moet ik gaan oplossen. De rest van het team moet aan je wennen en dat zorgt voor gedoe. Dus waarom nou jou en niet één van die 99 andere briefschrijvers nemen? Wat maakt jou de moeite waard?

Help mij om jou leuk te vinden! Dat vraagt wel dat je kiest. En dat is eng, dat snap ik. Kiezen is niet alleen ja zeggen tegen iets, maar ook ‘nee’ zeggen tegen het andere. En misschien verklein je daarmee in eerste instantie ook wel je kansen, ik geef het toe. (Maar wat denk je dat er gebeurt als ik in je eerste twee weken merk: ‘Oh, jammer, ik zocht juist iemand die heel gestructureerd werkt”…? Dan neem ik alsnog afscheid!) Dus als je veilig wilt blijven: vertel dan op één of andere manier dat  je jarenlang topsporter probeerde te worden en dus weet wat afzien is, dat je een moestuin hebt met je moeder omdat je van organisch eten houdt, dat je zes jongere broertjes en zusjes hebt en dus weet hoe opgelaten gasten met kinderen zich kunnen  voelen… Wat dan ook! Vertel me iets! Je hoeft niet superslim, supersuccesvol, superhoogopgeleid  te zijn, maar vertel me wie je bent.

Want tot die tijd worstel ik me door 100 brieven van zelfstandige teamplayers die van lekker eten&drinken en mensen houden. En soms kies ik dan maar op basis van postcode…
Als je dan niet om de hoek woont, maak je geen schijn van kans!

Griep. Daar word je ziek van.

Griep is rot. Als je het hebt. Zweten, tranen over de wangen, ellendig.

Griep is ook rot als je een zaak hebt. Met personeel. Want griep komt altijd in golven. Dus het is nooit zo dat één medewerker griep heeft. Ze hebben het allemaal tegelijk. Whaaaa… stress! Of ze hebben het juist in serie. Zodat je weken achter elkaar een paar van je krachten mist. Nogmaals: zweten, tranen over de wangen, ellendig. (En ergens in die weken heb je het zelf ook, maar ja, daar heb je geen tijd voor.)

Als secundaire arbeidsvoorwaarde een gratis griepprik, zou dat wat zijn? En dan… uhhh… verplicht?

Type medewerker: een la vol diagnoses

Ik denk dat je na zo’n vijf jaar leidinggeven in de horeca automatisch recht zou moeten hebben op een diploma SPW of Toegepaste Psychologie.

Een aantal open deuren:

De horeca is een vak voor mensen die:
– van de horeca houden;
– geen kantoortijdenritme hebben.

De horeca-bediening is een vak waarin je
– goed moet kunnen omgaan met dronken gasten;
– genoeg energie moet hebben om de hele tijd in beweging te zijn;
– niet moet schrikken als je constant bekeken wordt;
– begrip moet hebben voor extreme situaties;
– begrip moet hebben voor grillig gedrag van je gasten.

De horeca-keuken is een vak voor mensen die
– het werk graag op zich af laten komen;
– de kick krijgen van goed en snel doen wat er gedaan moet worden;
– de dingen graag netjes organiseren;
– de haccp-regels en recepturen strikt navolgen.

Dus voor de bediening krijg je tamelijk vaak adhd-ers, bipolairen, borderliners en drugsgebruikers, voor de keuken ocd-ers, licht contactgestoorden en autisten.

Op zich niks mis mee hoor, een adhd-er die zijn Ritalin niet neemt heeft volle kratten frisdrank twee keer zo snel boven als een ander. Een borderliner die zijn magnetische aanwezigheid inzet voor jouw zaak bij jouw gasten is een geweldige gastheer/-vrouw. Een ocd-er kan de keuken poetsen als geen ander. Een contactgestoorde gaat gewoon rustig door met gerechten bereiden, hoezeer de emotionele druk bij anderen ook oploopt.

Zolang ze goed in hun vel zitten en je er niet teveel tegelijk van aan het werk hebt is dit prima. Maar als deze mensen elkaar gaan bewerken…!

De eerste tijd schrik je, maar als ondernemer leer je snel. Toch zou het wijs zijn om in de periode voor je start met je bedrijf ervaring op te doen met het omgaan met gedragsstoornissen. Dat scheelt je een hoop vallen-en-opstaan.

Type medewerker: De horeca-expert

‘Ik heb er zóveel verstand van, maar werd door mijn vorige werkgevers niet op waarde geschat, maar ik ben nou eenmaal zo goed en ruimdenkend van aard dat ik mijn kennis nu met jou wil delen. Dus je kunt echt vanaf nu achterover gaan zitten, dan regel ik het allemaal wel.’

Deze heb ik in veel vormen vaak gehoord de laatste jaren. Vooral in het begin. Elke net gestarte horecazaak is een magneet voor van die hopeloze types, die in geen enkel team te handhaven zijn, omdat ze zichzelf zwaar overschatten en hun talent (soms hebben ze dat wel) niet ondersteunen door gewoon hard te werken. Het lijkt alsof ze veel ervaring hebben. Ze strooien in elk gesprek, beginnend met het sollicitatiegesprek, met voorbeelden van hoe ze bij GoedlopendBedrijfX  en BeroemdBedrijfY de dingen geweldig hebben gedaan. Maar ze vallen uiteraard snel door de mand. Hun blabla is ongepast en ze zijn misschien charmant voor de gasten, maar waardeloos als collega, ze zijn namelijk vooral met zichzelf bezig.

En dan blijkt hij een dubbel gevaar, want De Horeca-expert heeft niet alleen jou iets wijs gemaakt, in de afgelopen weken heeft hij ook jouw vaste gasten heel duidelijk gemaakt hoe geweldig hij is. Dus waar jij je als zorgvuldige werkgever discreet niet uitlaat over je personeel, heeft hij er totaal geen probleem mee om je vanaf dat moment totaal af te branden tegen je gasten. ‘Ze snappen het niet.’ ‘Ze zullen het nooit redden hier.’ ‘Ik zou ze zoveel kunnen leren, maar ze zijn te eigenwijs.’ ‘Het is zo’n goed bedrijf, maar ze verpesten het door hoe ze omgaan met het personeel.’ Gasten geloofden jou toen je de nieuwe medewerker bij hen introduceerde, mensen geloofden hem/haar terwijl hij bij je werkte (en jij hem niet publiekelijk afbrandde, maar zijn fouten onzichtbaar voor de gasten oploste). Dus nu geloven ze hem nog steeds.

Ik heb daar door schade en schande (letterlijk) van geleerd dat in de horeca het afscheid nemen van een personeelslid een zorgvuldige aanpak vraagt, waar je je vaste gasten een beetje bij moet betrekken. Een kwestie van een paar keer een kleine hint geven, zodat de gasten denken dat ze zelf al eens hebben gezien dat hij toch niet zo geweldig is. Dan blijk jij weer  de geweldige ondernemer met inzicht als je besluit zijn contract niet te verlengen. En daardoor zien ze de lastercampagne die de horeca-expert onvermijdelijk gaat starten vanaf het moment dat hij weg moet, voor wat het is: een zielige poging om zijn eer te redden.

Desondanks heb ik me ook wel eens vergist. Ik heb horeca-experts in dienst gehouden en hun gewezen op hun ontwikkelpunten. Dacht het daarmee goed te doen. Een zorgvuldig werkgever te zijn. Foutje. Als je zo’n opgeblazen ego-ballon lekprikt, dan loopt ie helemaal leeg. Dat is meer dan onaangenaam. Die moet zo snel mogelijk geplakt worden. Ik snap dat wel. Als je altijd beweert dat je fantastisch bent, als je de wereld en vooral jezelf daarvan moet overtuigen om iets waard te zijn, dan betekent de nieuwe sitautaie dus dat je niets waard bent.  De oplossing van de Horeca-expert is dan niet: iets gaan leren en hard werken, nee, hij zal zich tegen jou keren, alles doen om het ego weer op te pompen. He’ll shoot the messenger. De coach in mij leeft met hem mee, want met een lekke ballon moet je alsmaar blijven blazen, terwijl je je energie veel zinvoller kunt inzetten voor jezelf. Iemand een doodlopende weg in zien racen is geen fijn gezicht. Maar mijn hemel… wat zou ik sommigen alsnog graag een trap onder hun kont geven!

Ik heb medewerkers gehad die (uiteraard anoniem) slechte online recensies gingen schrijven terwijl ze bij me werkten, die vaste gasten bewerkten en zelfs aanspoorden om ergens anders te gaan eten en drinken, die de andere medewerkers wijsmaakten dat ze slecht behandeld werden, die tegen gasten en collega-ondernemers leugens en halve waarheden gingen vertellen, waardoor ik zelfs problemen kreeg met de gemeente. Terwijl ik juist intern mijn nek had uitgestoken voor zo iemand, bij mijn partner had geargumenteerd dat het ook belangrijk is om mensen een kans te geven. Pijnlijk.

Soms geldt dus: don’t be the messenger. En zorg -heel subtiel en zonder te roddelen- dat je gasten en je andere medewerkers jouw beslissing zien aankomen. Politiek bedrijven in je onderneming. Het is niet anders.