Je vrienden en familie wil je niet als gast.

Het is natuurlijk fijn als ze bij jou komen en jou je omzet gunnen. Het is ook best logisch en als ze niet zouden komen heb je ook de pest in. ‘Als zelfs mijn vrienden niet komen…!’ Maar voor mij persoonlijk geldt dat na de eerste blijdschap om ze weer te zien, ik er eigenlijk ongelukkig van word. Ik heb namelijk nooit genoeg tijd om echt met ze te zitten en praten. Ik heb nooit genoeg aandacht voor een echt gesprek, want kijk met een half oog naar andere tafels en collega’s.

Als ik met háár in een goed gesprek raak, dan zegt hij dat hij nog een biertje wil; thuis kan ik hem dan zeggen waar de koelkast staat of gewoon negeren, hier móet ik opstaan en een biertje gaan halen. Niet erg, het is mijn werk, maar het gesprek met haar is ten einde.

Familieleden komen bijkletsen. Superlief. Maar ik móet gewoon af en toe een vraag van een medewerker beantwoorden. Of een vaste gast begroeten en vragen hoe het nu gaat met zijn moeder. Of iets uitserveren als de keukenbel gaat en niemand anders beschikbaar is. Dat moet. Het moet!

Lieverds, zucht niet dramatisch als ik opsta. Mam, ik kom ook niet een uur zitten kletsen bij jou op kantoor. Broertje, als jij zegt dat je geen tijd hebt, kom ik niet tóch bij je langs. Vriendin, ik wil echt alle aandacht voor je hebben en voor jouw problemen op het werk, maar ik moet ook aandacht hebben voor mijn personeel, mijn gasten, de kwaliteit, de service, de voorraad, de organisatie voor de party van morgen. Jullie zien mij praten en kletsen met anderen en voelen je afgewezen, maar dat zijn jullie niet! Het is alleen wel zo, dat als ik nu een half uur aan jou besteed, ik straks om 03.30 uur naar huis ga in plaats van om 03.00 uur. Terwijl ik om morgen 11.30 uur bij de groothandel moet zijn en daarna tot 23.00 uur moet werken. Waarna ik naar huis ga en eens de was moet doen en met mijn kind wat tijd moet doorbrengen. En dat is dan het best-case-scenario, want waarschijnlijk gaan er in dat half uur wat kleine dingetjes fout, waardoor ik straks of morgen weer een hoop moet gladstrijken!  Misschien kan ik dan dus pas om 24.00 uur naar huis, waardoor dat uurtje met het kind vervalt.

Dát zijn de keuzes die ik moet maken als je zegt ‘Ah, kun je niet even blijven zitten’. Weet dat. Gun me de omzet, gun me je aandacht, maar kom bij me thuis langs op maandag of dinsdag als je echt iets met me wil.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *