Soms kun je het maar beter opgeven.

In een ander bericht heb ik gezegd dat je aan dwarse, klagende mensen zóveel liefde en warmte moet geven dat ze niet anders kunnen dan ontdooien. Maar soms…

Soms heb je een tafel met mensen waar je het met keuken en bediening gewoon niet goed kunt doen. Soms willen mensen gewoon echt niet blij zijn en sterker nog: lijkt een leuke avond voor hen eruit te bestaan jou het leven zuur te maken.

Mijn advies: blijf keurig en correct. Ga niet in discussie, hoe onredelijk ze ook zijn. Probeer eventuele leuke mensen in het gezelschap toch een fijn gevoel te geven (want het gaat vaak om een paar etterbakken, waar de anderen zich waarschijnlijk ook al jaren aan ergeren). Maar stop er niet meer al je energie in.

Wat voor nut zou dat nog hebben? Vast gasten worden het niet en je zou ze zelfs niet eens terug willen zien! Dingen gratis aanbieden helpt totaal niet. Als je meer energie stopt in deze mensen, dan versterkt het bij hen blijkbaar alleen maar het idee dat ze gelijk hebben. En niet alleen dat: de gasten aan de tafels eromheen denken dat ook! Zij krijgen nu bovendien minder van jouw aandacht, dus je doet het ook minder goed. En nare zeurpieten willen dan vaak ook nog eens gráág aan de tafels om hen heen uitleggen wat er allemaal mankeert aan jou.

Stop dus alle extra energie in je andere gasten. Je zorgt er dan voor dat hun avond niet wordt bedorven en als jij bij hen gewoon je normale fantastische zelf bent, dan snappen zij al snel dat de klagers ongelijk hebben. Dubbele winst dus.

Ik kreeg eens een dame op mijn terras. Haar zaak, naast mij, en die daarnaast waren kort na elkaar failliet gegaan. Deze dame had de gewoonte om een cappuccino bij de andere buurvrouw te drinken en kwam nu ‘noodgedwongen’ naar mij. (Ze moest natuurlijk aan haar vriendin laten zien dat zij de goede vakvrouw was, die eigenlijk niet failliet had hoeven gaan. Achteraf snapte ik dat wel. Maar ik zag de bui vooraf niet hangen…)
– Dames gaan zitten, ik maak een praatje, dame bestelt een cappuccino.
– Cappuccino gemaakt en gebracht, nog even gepraat en door naar mijn andere gasten op een vol terras.
– Mijn horeca-instinct waarschuwde me dat er iets was. Op weg naar haar tafel werd me al snel zeer duidelijk dat haar cappuccino niet deugde, want dat was ze namelijk aan iedereen heel hard aan het vertellen.
– Excuses gemaakt en beloofd meteen een nieuwe cappuccino te gaan maken.
(Geen probleem, ik heb misschien iets verkeerd gedaan, is niet fijn, maar kan gebeuren.)
– Zorgvuldig een goede cappuccino gemaakt en gebracht.
– Dame neemt één slok en steekt van wal: ’Nou sorry hoor, maar dit is echt niet te drinken, dit is geen cappuccino’.
– Ik blijf beleefd en vraag wat er dan aan mankeert.
– Om de tien minuten durende klaagzang samen te vatten: alles was mis en ik deugde al helemaal niet. En in die tien minuten betrok ze zeker vijf tafels met gasten om zich heen in haar misère.

Ik realiseerde me dat ik het met haar nooit ging redden. Ze had iets in haar hoofd en dat zou ik er niet uit krijgen.

– Ze eiste dat ik nog een nieuwe cappuccino ging halen.
– Ik heb haar gezegd: ‘Dat wordt dan dezelfde cappuccino als je nu hebt, dus dat zal niet helpen’.
– ‘Kun je dan niks?  Het is echt belachelijk, dan stap ik nu op en ik betaal er ook niet voor.’
– ‘Dat is prima, dat lijkt me dan inderdaad beter, want ik denk niet dat ik je tevreden kan maken en het is wel de bedoeling dat je lekker geniet van je middag.
Ik wil wel graag dat  ú (de vriendin) de verse jus afrekent die u heeft opgedronken (dat deed ze) en dan is het daarmee klaar.’

Die dames zijn verder onbelangrijk. Waar het om gaat is dat zij opstonden en weggingen en ik daarna de leukste terrasmiddag ooit heb gehad! Ik kreeg van iedereen complimenten dat ik zo rustig, vriendelijk en professioneel was gebleven. Al die tafels raakten met mij en met elkaar aan de praat. Er werden nog wat drankjes (inclusief cappuccino’s) besteld, plus wat hapjes. Het werd reuze gezellig, nog urenlang maakten mensen grappen tegen mij en tegen elkaar over het voorval. Ik liep als op wolken en ik kreeg van alle tafels enorm veel fooi. De winst die ik haalde uit het gewoon maar opgeven en haar die cappuccino niet laten afrekenen was enorm!

Moraal van het verhaal: soms valt er gewoon geen eer aan te behalen en dat heeft dan met de kwaliteit van jouw service en producten niets te maken. Dan kun je er maar beter voor zorgen dat de stoorzenders snel weggaan, zodat ze de sfeer voor de rest van je gasten niet verpesten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *