Klant is (een beetje domme) koning!

Ik houd van mijn gasten, echt. Ik vind het fijn om zo goed mogelijk voor ze te zorgen als ze bij me binnen zijn. Ik geniet van de maffe verzoeken en vind het belangrijk om me niet van mijn stuk te laten brengen en elk verzoek van de gast serieus te nemen. Dat maakt het boeiend en uitdagend en het maakt dat elke dag anders is en je ook elke dag weer wat leert. Maar een paar keer per week moet ook ik toch echt even diep ademhalen voordat ik reageer….

‘Jullie serveren echt belachelijk veel frites’ en “Er hadden wel wat meer frites bij mogen zitten hoor, dit was echt wat weinig.’
Twee tafels naast elkaar op dezelfde avond.

Ik zou graag wat van die saus die mijn vrouw heeft bij mijn vlees willen.
(Echt waar? Vissaus voor over een Provençaals gemarineerde ossenhaasspies?)

Uhhh… sorry hoor, maar wat zijn die groene stukjes in mijn soep?
De courgette in de courgettesoep.

Uhh… sorry hoor, maar je hebt echt belachelijk veel water in dat glas gedaan. Dat hoort zo echt niet.
Meneer vroeg om een glas kraanwater om een paracetamol in te nemen.

Oh, ik wilde er graag ijs in.
Gast heeft na 15 minuten studie van de whiskykaart een mooie en dure Schotse single malt besteld.

Zijn jullie nog open?
03.15 uur, sluitingstijd 03.00 uur.  Licht en muziek zijn uit en ik sta met mijn jas aan bij de voordeur.

Oh, ik dacht dat jullie al open waren.
12.15 uur, openingstijd 13.00 uur. Mensen zijn óver de stoel die ik in de open voordeur had gezet heengestapt, achter mij langsgelopen terwijl ik aan het stofzuigen was en in een verder donkere en stille zaak gaan zitten.

Uhh… wat is de soep van de dag dan?
Toen ik 30 seconden geleden het menu aan haar overhandigde, heb ik uitgelegd dat de soep van de dag helaas al op is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *