Energie en geven

De meeste complimenten en bedankjes krijg ik van gasten op dagen dat ik me heel afschuwelijk voel. Wat voelt dat dan ontzettend eenzaam! Als mensen tegen je zeggen dat het een genot is om jou aan het werk te zien, terwijl jij half suïcidaal rondloopt, dan is dat… bizar. Als mensen zeggen dat het zo mooi is om te zien hoeveel plezier je in je werk hebt, terwijl je alleen maar de deur wilt sluiten en in een hoekje van de bank Netflix wilt kijken, dan is dat… bizar. ‘Zie mij, zie mij, zie mij!’, wil je roepen.

Ik heb maar geleerd om het als compliment te zien. Blijkbaar ben ik zó goed geworden in wat ik doe, dat mensen mijn werk/rol zien en niet de mens erachter. Dat is misschien eenzaam, maar het geeft ook wel een kick. En als ik me heel rot voel, dan denk ik tegenwoordig zelfs al ‘Ach, het wordt tenminste een goede fooiendag’! Dat helpt dan ook wel weer een beetje.

Hoe komt dit? Ik denk dat ik op die dagen helemaal niks verwacht van anderen. Ik wil dan gewoon heel goed mijn gasten verzorgen en netjes mijn werk doen en ik hoop dan dat iedereen ook een beetje lief zal zijn voor mij. En dat gebeurt dan dus ook. Ik denk dat het mijn energie is waar mensen op reageren. Ja, ik speel mijn rol dan perfect, omdat er echt geen ruis is van eigen behoeften, maar óók waar is dat mensen aanvoelen dat ik geen weerstand heb, niets van ze verlang en dat ik alles aan ze geef wat ik te geven heb. Mensen weten het niet, maar voelen het wel. En dat maakt ze zachter en liever.

Het jammere is: dit kan je niet faken.
Het fijne is: je leert dat je niet zoveel moet willen van en met mensen. Je leert dat als je gewoon geeft wat je te geven hebt en goed voor mensen zorgt, je dan vanzelf ook meer terugkrijgt. Dat de mensen dan gaan zien wat je goed doet. Dat de wereld dan liever wordt.

En dat geldt niet alleen in de horeca!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *