Type medewerker: De horeca-expert

‘Ik heb er zóveel verstand van, maar werd door mijn vorige werkgevers niet op waarde geschat, maar ik ben nou eenmaal zo goed en ruimdenkend van aard dat ik mijn kennis nu met jou wil delen. Dus je kunt echt vanaf nu achterover gaan zitten, dan regel ik het allemaal wel.’

Deze heb ik in veel vormen vaak gehoord de laatste jaren. Vooral in het begin. Elke net gestarte horecazaak is een magneet voor van die hopeloze types, die in geen enkel team te handhaven zijn, omdat ze zichzelf zwaar overschatten en hun talent (soms hebben ze dat wel) niet ondersteunen door gewoon hard te werken. Het lijkt alsof ze veel ervaring hebben. Ze strooien in elk gesprek, beginnend met het sollicitatiegesprek, met voorbeelden van hoe ze bij GoedlopendBedrijfX  en BeroemdBedrijfY de dingen geweldig hebben gedaan. Maar ze vallen uiteraard snel door de mand. Hun blabla is ongepast en ze zijn misschien charmant voor de gasten, maar waardeloos als collega, ze zijn namelijk vooral met zichzelf bezig.

En dan blijkt hij een dubbel gevaar, want De Horeca-expert heeft niet alleen jou iets wijs gemaakt, in de afgelopen weken heeft hij ook jouw vaste gasten heel duidelijk gemaakt hoe geweldig hij is. Dus waar jij je als zorgvuldige werkgever discreet niet uitlaat over je personeel, heeft hij er totaal geen probleem mee om je vanaf dat moment totaal af te branden tegen je gasten. ‘Ze snappen het niet.’ ‘Ze zullen het nooit redden hier.’ ‘Ik zou ze zoveel kunnen leren, maar ze zijn te eigenwijs.’ ‘Het is zo’n goed bedrijf, maar ze verpesten het door hoe ze omgaan met het personeel.’ Gasten geloofden jou toen je de nieuwe medewerker bij hen introduceerde, mensen geloofden hem/haar terwijl hij bij je werkte (en jij hem niet publiekelijk afbrandde, maar zijn fouten onzichtbaar voor de gasten oploste). Dus nu geloven ze hem nog steeds.

Ik heb daar door schade en schande (letterlijk) van geleerd dat in de horeca het afscheid nemen van een personeelslid een zorgvuldige aanpak vraagt, waar je je vaste gasten een beetje bij moet betrekken. Een kwestie van een paar keer een kleine hint geven, zodat de gasten denken dat ze zelf al eens hebben gezien dat hij toch niet zo geweldig is. Dan blijk jij weer  de geweldige ondernemer met inzicht als je besluit zijn contract niet te verlengen. En daardoor zien ze de lastercampagne die de horeca-expert onvermijdelijk gaat starten vanaf het moment dat hij weg moet, voor wat het is: een zielige poging om zijn eer te redden.

Desondanks heb ik me ook wel eens vergist. Ik heb horeca-experts in dienst gehouden en hun gewezen op hun ontwikkelpunten. Dacht het daarmee goed te doen. Een zorgvuldig werkgever te zijn. Foutje. Als je zo’n opgeblazen ego-ballon lekprikt, dan loopt ie helemaal leeg. Dat is meer dan onaangenaam. Die moet zo snel mogelijk geplakt worden. Ik snap dat wel. Als je altijd beweert dat je fantastisch bent, als je de wereld en vooral jezelf daarvan moet overtuigen om iets waard te zijn, dan betekent de nieuwe sitautaie dus dat je niets waard bent.  De oplossing van de Horeca-expert is dan niet: iets gaan leren en hard werken, nee, hij zal zich tegen jou keren, alles doen om het ego weer op te pompen. He’ll shoot the messenger. De coach in mij leeft met hem mee, want met een lekke ballon moet je alsmaar blijven blazen, terwijl je je energie veel zinvoller kunt inzetten voor jezelf. Iemand een doodlopende weg in zien racen is geen fijn gezicht. Maar mijn hemel… wat zou ik sommigen alsnog graag een trap onder hun kont geven!

Ik heb medewerkers gehad die (uiteraard anoniem) slechte online recensies gingen schrijven terwijl ze bij me werkten, die vaste gasten bewerkten en zelfs aanspoorden om ergens anders te gaan eten en drinken, die de andere medewerkers wijsmaakten dat ze slecht behandeld werden, die tegen gasten en collega-ondernemers leugens en halve waarheden gingen vertellen, waardoor ik zelfs problemen kreeg met de gemeente. Terwijl ik juist intern mijn nek had uitgestoken voor zo iemand, bij mijn partner had geargumenteerd dat het ook belangrijk is om mensen een kans te geven. Pijnlijk.

Soms geldt dus: don’t be the messenger. En zorg -heel subtiel en zonder te roddelen- dat je gasten en je andere medewerkers jouw beslissing zien aankomen. Politiek bedrijven in je onderneming. Het is niet anders.

Mensen willen dom zijn

De gemiddelde mens gaat naar de horeca om even lekker onbenullig te doen. Na een week of dag hard werken of andere stress gaan mensen naar de horeca om te ontspannen, om even van zich af te schreeuwen over hun man/baas/kinderen/moeder/de scheids/de prijs van benzine/enz.  of zelfs om even helemaal nergens over na te denken. Dat is namelijk goed voor die mensen. Daar worden ze los en opgewekt van. Daardoor kunnen ze weer een werkweek aan, of dat diner met hun schoonouders.

Niks mis mee. Maar als jij als horecamedewerker een pseudocoach bent of als je nieuwe vrienden zoekt (omdat je oude vriendenkring afhaakt door jouw werktijden), dan  heb je misschien wel een probleem.

Werken in de horeca is ontzettend gezellig door je contact met al die interessante, gekke en mooie mensen die bij je over de vloer komen. Maar het kan ook ontzaglijk eenzaam zijn, want:

  1. Jouw gasten zijn niet geïnteresseerd in jouw leven. Dat hoeft ook niet. Zij denken misschien dat ze bevriend met je zijn, maar dat is gewoon niet zo. Zij betalen jou voor je aandacht. Dus bewaar jouw verhalen voor als je met je eigen vrienden naar de kroeg gaat.
  2. Jouw gasten zijn niet benieuwd naar jouw mening. Ze willen gelijk hebben. Discussies hebben ze de hele dag/week al, jij moet gewoon bevestigen dat ze gelijk hebben, want dan kunnen ze het even naast zich neerleggen en ontspannen.

Je leert mensen kennen en soms maken mensen zulke grote denkfouten, dat je het niet kan laten om te gaan ‘helpen’.  Maar iemand die altijd dezelfde soort ruzies heeft met zijn partner, kinderen en leidinggevende, komt niet naar jouw zaak om dat op te lossen. Als je hem probeert een spiegel voor te houden, zal hij zichzelf daar (zeker met wat glazen drank op) waarschijnlijk niet eens in herkennen. En dat is voor jou en hem maar goed ook, want het zou hem toch alleen maar kwaad of ongelukkig maken.

Dus je lacht om die grap die hij de vorige twintig keer ook al gemaakt heeft. Je zegt ‘rot voor je’ als zij voor de vijftiende keer haar man de schuld geeft van alles dat verkeerd is haar leven. Je zegt dat het oneerlijk is dat hij ontslagen is, terwijl je geen idee hebt van wat hij doet, laat staan hoe hij dat doet. Je zegt tegen die onzekere gast dat ze er goed uitziet. En daar voel je je nog goed bij ook, want je geeft mensen een goed gevoel en dat is jouw taak. Mensen willen gerustgesteld worden, waardering krijgen. Dat maakt ze zekerder en héél misschien geeft dat ze morgenochtend een zetje in de goede richting. Maar nu doen ze lekker dom. En dat is helemaal oké.

Hello world!

Mijn eerste babystapjes in bloggersland! Bibberige stapjes en ik zal nog wel heel wat keren gaan omvallen, maar… ik ben van start.

Ik heb een maand geleden een stap terug gedaan uit mijn horecabedrijf. Na een paar weken slapen, mijn huis poetsen en op normale tijden eten of een borrel drinken met de vrienden die ik niet ben kwijtgeraakt tijdens mijn horeca-avontuur, wil ik nu met jullie gaan delen wat ik heb gezien, gehoord en geleerd.

Het was spannend, het was leerzaam, het was gruwelijk hard werken, het was frustrerend én ontzettend leuk. Het was ondernemen in de horeca. Zodra ik deze site heb staan, ga ik jullie er alles over vertellen.

Tot snel!