Klant is (een beetje domme) koning!

Ik houd van mijn gasten, echt. Ik vind het fijn om zo goed mogelijk voor ze te zorgen als ze bij me binnen zijn. Ik geniet van de maffe verzoeken en vind het belangrijk om me niet van mijn stuk te laten brengen en elk verzoek van de gast serieus te nemen. Dat maakt het boeiend en uitdagend en het maakt dat elke dag anders is en je ook elke dag weer wat leert. Maar een paar keer per week moet ook ik toch echt even diep ademhalen voordat ik reageer….

‘Jullie serveren echt belachelijk veel frites’ en “Er hadden wel wat meer frites bij mogen zitten hoor, dit was echt wat weinig.’
Twee tafels naast elkaar op dezelfde avond.

Ik zou graag wat van die saus die mijn vrouw heeft bij mijn vlees willen.
(Echt waar? Vissaus voor over een Provençaals gemarineerde ossenhaasspies?)

Uhhh… sorry hoor, maar wat zijn die groene stukjes in mijn soep?
De courgette in de courgettesoep.

Uhh… sorry hoor, maar je hebt echt belachelijk veel water in dat glas gedaan. Dat hoort zo echt niet.
Meneer vroeg om een glas kraanwater om een paracetamol in te nemen.

Oh, ik wilde er graag ijs in.
Gast heeft na 15 minuten studie van de whiskykaart een mooie en dure Schotse single malt besteld.

Zijn jullie nog open?
03.15 uur, sluitingstijd 03.00 uur.  Licht en muziek zijn uit en ik sta met mijn jas aan bij de voordeur.

Oh, ik dacht dat jullie al open waren.
12.15 uur, openingstijd 13.00 uur. Mensen zijn óver de stoel die ik in de open voordeur had gezet heengestapt, achter mij langsgelopen terwijl ik aan het stofzuigen was en in een verder donkere en stille zaak gaan zitten.

Uhh… wat is de soep van de dag dan?
Toen ik 30 seconden geleden het menu aan haar overhandigde, heb ik uitgelegd dat de soep van de dag helaas al op is.

Het zou verboden moeten worden (deel 1)

Dingen die je niet mag zeggen als gast:

  • “Oh, wij zijn niet zo moeilijk.”
    (Dan weet ik bijna zeker dat het een lange avond wordt.)

  • “Oh, maak er maar 110 euro van.”
    (De rekening is €109,80, meen je dit nou?)

  • “Is het hier altijd zo leeg?” of ‘Waarom is het zo rustig bij jullie?’
    (Dat is gewoon niet aardig.)

  • Jij ziet er nog geweldig uit, voor iemand van jouw leeftijd.
    (Je begon zo goed! Wil je me een compliment geven of beledigen?)

  • Ik hoef geen bonnetje, ik kan het toch niet declareren.
    (De laatste keer dat die grappig was, was in 1983.)

  • Ik ga even naar mijn eigen gezeik luisteren.
    (Het is ten eerste niet grappig en ten tweede interesseert het me niet heel erg dat je gaat plassen.)

  • Ja doe er nog maar eentje, ik ben er nou toch.
    (Minder oud, maar het was 1991 toen we die voor het eerst hoorden.)

  • Ik wil jouw baan wel, lekker een beetje kletsen de hele dag, ik ben jaloers!
    (…)

Het zou verboden moeten worden (deel 2)!

Mijn persoonlijke lijstje van ergernissen.

Latte Macchiato. Niet doen. Vooral niet als het druk is. Bestel gewoon koffie verkeerd. Of een melk.  En als je het dan niet kan laten en ik met veel aandacht met de hand een perfecte latte macchiato heb gemaakt, heb dan het fatsoen om te wachten tot ik me heb omgedraaid voordat je de lepel erin steekt en als een gek de laagjes wegroert. Alsjeblieft?

Helpen. Borden alvast opstapelen. Glazen op mijn blad zetten. Of eraf halen. Niet doen. Ik krijg het allemaal in één keer mee doordat ik het zorgvuldig opstapel. Daar hebben we technieken voor in de horeca. Wij kwakken het niet op elkaar, want dan gaat het vallen of moet ik drie keer lopen of moet ik mijn spieren overbelasten. Jouw taak is eten en drinken en gezellig doen. Mijn taak is de boel opruimen. Afblijven dus!

Aan de bar komen vragen of ik de drankenbestelling wil komen opnemen en dan mij vervolgens tien minuten aan de tafel laten staan wachten totdat iedereen heeft besloten of en zo ja wat er nog besteld wordt. Ik heb alles laten vallen om jou te helpen want je had blijkbaar haast, dat kun je me gewoon niet aandoen!

“Ach… een keertje zondigen moet kunnen toch?” Gaste heeft met ons de hele menukaart minutieus doorgenomen, want heeft een koemelk- en glutenallergie. We hebben voor haar een soyasaus gemaakt, aparte snijplanken gebruikt en alle noodzakelijke maatregelen getroffen om goed voor haar te zorgen. Bestelt nu vanille-ijs met slagroom als dessert.

Sollicitanten (Zelfstandig werkende teamplayers die het overzicht bewaren met oog voor detail)

Oké, ik ga er geen doekjes om winden:
80% van de sollicitatiebrieven is dodelijk saai,
10% is saai,
9% is zó slecht dat het grappig is,
1% is goed.

Kortom: 10% van de sollicitatiebrieven is leuk. En jij wilt bij die goede 1% horen.

Ik ga nog wel een mooie blog schrijven over de verschrikkelijk slechte brieven. Met heel veel lol ga ik nog eens stukjes knippen uit die idioot slechte sollicitatiebrieven die ik heb ontvangen.
Maar nu wil ik vooral iets zeggen over de dodelijk saaie sollicitatiebrief. Echt… kappen nou! Stuur ze gewoon niet meer. Ik zal je laten zien wat ik denk als ik het lees.

Geachte heer/mevrouw,            

Ik ben een teamplayer, maar kan ook goed zelfstandig werken, ik houd van mensen, ik heb oog voor detail én overzie het geheel.

Ik hoop dan ook dat u me uitnodigt voor een gesprek.

 

JOH, JIJ OOK AL!! Alle vorige 99 sollicitanten namelijk ook!!

80% van de brieven kun  je zo samenvatten. Maar dit zijn de absolute basisvoorwaarden! Ik ga ervan uit dat je het omgaan met mensen leuk vindt, want anders ga je toch niet solliciteren voor een functie in de bediening? En of jij het overzicht kan bewaren, dat heb ik op vrijdagavond na drie minuten door, dus wat je daar zelf ook over zegt, het maakt niet uit. Een teamplayer die zelfstandig kan werken? Juk! Het enige wat je daarmee zegt is dat je je niet uitspreekt over wie je bent, dat je gladjes wil zeggen wat ik wil horen en dat je waarschijnlijk geen van beide bent. (Geloof me, ik ben zelf zo iemand die extreem zelfstandig is en toch echt een team nodig heeft, dus ik weet dat het waar kan zijn, maar zelfs ik vind dit in een sollicitatiebrief gewoon flauwekul. Bladvulling.) En zo iemand heb ik in ieder geval niet nodig.

Weet je wat ik wil zien? Wat je daarnaast te bieden hebt. Ben jij gericht op bijverkoop? Op upselling? Wat betekent gastgericht voor jou? Laat je wat je doet afhangen van wat de gast van je vraagt en val je hem verder niet lastig? Of ga je ervan uit dat jouw ongevraagde adviezen hem nóg gelukkiger kunnen maken? Geloof jij in staan voor je concept? Of beweeg je juist graag mee met de gast? Hoe ga je om met ontevreden gasten? Zijn zij iets wat je snel en zakelijk wil afhandelen zodat de andere gasten en je collega’s er geen last van hebben? Of zie je het juist als een kans om mensen voor eeuwig aan ons te binden? Ben jij degene die de gast altijd voor laat gaan of ben jij degene die ervoor zorgt dat de bar netjes blijft zodat alles blijft stromen? Waarom solliciteer je juist bij mij? Wat vind je dan leuk aan ons bedrijf? Waarom pas jij daar goed in? Wat ben je voor collega? (Maar zeg dan alsjeblieft niet sociaal!!) Enzovoort. Laat me weten dat je nadenkt over je (ons) vak en dat je weet waar je daarin staat.

 

Kortom: wat voeg je toe? Wat heb ik er aan om jou aan te nemen? Ik moet je namelijk gaan inwerken. Dat kost mij tijd en dat kost mij dus geld en energie. Je zult wat fouten maken in het begin, hoort erbij, maar die moet ik gaan oplossen. De rest van het team moet aan je wennen en dat zorgt voor gedoe. Dus waarom nou jou en niet één van die 99 andere briefschrijvers nemen? Wat maakt jou de moeite waard?

Help mij om jou leuk te vinden! Dat vraagt wel dat je kiest. En dat is eng, dat snap ik. Kiezen is niet alleen ja zeggen tegen iets, maar ook ‘nee’ zeggen tegen het andere. En misschien verklein je daarmee in eerste instantie ook wel je kansen, ik geef het toe. (Maar wat denk je dat er gebeurt als ik in je eerste twee weken merk: ‘Oh, jammer, ik zocht juist iemand die heel gestructureerd werkt”…? Dan neem ik alsnog afscheid!) Dus als je veilig wilt blijven: vertel dan op één of andere manier dat  je jarenlang topsporter probeerde te worden en dus weet wat afzien is, dat je een moestuin hebt met je moeder omdat je van organisch eten houdt, dat je zes jongere broertjes en zusjes hebt en dus weet hoe opgelaten gasten met kinderen zich kunnen  voelen… Wat dan ook! Vertel me iets! Je hoeft niet superslim, supersuccesvol, superhoogopgeleid  te zijn, maar vertel me wie je bent.

Want tot die tijd worstel ik me door 100 brieven van zelfstandige teamplayers die van lekker eten&drinken en mensen houden. En soms kies ik dan maar op basis van postcode…
Als je dan niet om de hoek woont, maak je geen schijn van kans!